Παρακολουθώντας τις αντιδράσεις στη νέα σεζόν του Euphoria, κυριεύει η αίσθηση ότι μεγάλο μέρος της κριτικής που κυκλοφορεί διαδικτυακά δεν προέρχεται από πραγματική ανάλυση της σειράς, αλλά από την αναπαραγωγή μιας ήδη διαμορφωμένης άποψης. Δεν ισχυρίζομαι ότι η σεζόν είναι τέλεια. Έχει τις αδυναμίες της, θα μπορούσε να αξιοποιήσει καλύτερα ορισμένους χαρακτήρες, το σενάριο σε κάποια σημεία θα μπορούσε να είναι πιο δυνατό και η μουσική δεν φτάνει το επίπεδο προηγούμενων σεζό

Σπάνια μια βιομηχανία καταφέρνει να πλασάρει την απουσία επιχειρήματος ως καλλιτεχνική επιλογή. Τα τελευταία χρόνια, ένα συγκεκριμένο κύμα παραγωγών έχει μάθει να δίνει την αίσθηση ότι κάτι ειπώνεται , χωρίς να λαμβάνει την υποχρέωση να το πει πραγματικά. Η αισθητική αυτή λειτουργεί ως υποκατάστατο ανάλυσης, και το θέμα (postpartum depression, cancel culture, viral fame) ως άλλοθι. Δηλαδή αρκετά αναγνωρίσιμο ώστε να προκαλεί ταύτιση, αρκετά αόριστο ώστε να μην υποχρεώνεται σε